header

# HOOFD_P/FIJN

Vleugels
Mijn neurochirurge uit het ErasmusMC in Rotterdam, vertelde mij drie maanden na mijn ontslag dat ze me niet kon garanderen dat ik ‘de oude Virry’ weer werd, maar wel dat ik nog ver kon komen.

Die uitspraak klonk als muziek in mijn oren en gaf mij vleugels. Geheel onwetend over het moeras, de grijze massa om mij heen, het kollossale wat me te doen stond om mezelf opnieuw uit te vinden,  waarbij ik alle (oer) druk-trek-tilkrachten die ik in me had moest aanboren, ieder mini stapje omhoog een inspanning van jewelste bleek, iedere minuut erbij op de steps een uitputtingsslag; langzamer als een slakkengang kreeg het proces gestalte. “De berg weer op”, zoals mijn broer vaak zei, kon ik me goed inbeelden,  ook al die prachtige bloemen langs het pad waar een vriendin over sprak, met de top en het weidse, vrije uitzicht als beloning. Vergezeld met de eerste melodie die er in mijn hoofd opkwam, ‘Window of Hope’ van Oletta Adams. Het nieuwe muzikale begin van een ontdekkingsreis.

Na de operatie had dr. H  mij eveneens verteld dat haar team bij mij geheugen -en concentratieproblemen verwachten in de toekomst, omdat mijn hersenen veel te lang onder te hoge hersendruk hadden gestaan, vanwege een obstructiehydrocephalus (waterhoofd), waaraan ik had kunnen overlijden. In ernstige toestand (coma) ben ik er met spoed – 17 maart 2015-  geopereerd. De halve liter hersenvocht die je hoofd per dag aanmaakt en normaal gesproken ook afvoert, kon daarna weer rijkelijk afvloeien. Ze eindigde haar boodschap door te zeggen dat onkruid plukken, veel ontspanning voor mijn hoofd zou geven en ook dat ging erin als zoete koek. Mijn dochters antwoordde hierop dat hun moeder niets liever deed als een Gardner zijnde.

Werken met Breinperspectief

Caroline van Breinperspectief heb ik in mijn tweede ziektejaar, in mei 2016 ontmoet. Mijn baan, werken, bood mij altijd veel plezier en betekenis en heb dat naast de geboorte en opvoeding van mijn 2 dochters doorlopend gedaan. Sinds maart 2014 was ik 32 uur werkzaam als Intaker bij Koninklijke Visio in Nijmegen.

Mijn hoofddoel was terugkeer in mijn Eigen werk, ik noem Bewust mijn Eigen werk. Mijn onverzettelijkheid hierin en zekerheid dat ik het heus zou gaan halen, gaf mij een houvast en heeft me geen windeieren gelegd. De verwachtingen van mijn Bedrijfsarts liepen synchroon met de mijne, want anders dan eerder gedacht werd ik niet gehinderd door cognitieve stoornissen, wel nog enig geheugenprobleem, bleek uit 2 x 2 Neuro Psychologische Onderzoeken. Deze wetenschap ondersteunde mijn en zijn mening. Moeiteloos benoemde ik namen van planten, films, acteurs, boeken etc. uit de vele databestanden die ik in de loop der jaren had opgebouwd. Hoe fijn was dat!!

1 December 2015 startte ik met de Re-integratie in mijn werk. Het zelfstandig autorijden was een voorwaarde, waaraan ik in september 2015  had voldaan en vergrootte mijn gevoel van vrijheid en regie over mijn leven. De eerste keer zelfstandig naar mijn werk in de auto – op 1 uur rijden afstand met halverwege een pauze – met mijn dochter als bijrijder, voor het geval het mis liep,  was een overwinning en emotioneel weerzien van mijn collega`s. Vanwege al hun lieve kaarten en andere blijken van medeleven die me zo goed hadden gedaan, het gevoel voor hen en voor het werk,  kwam ten volle en intens terug.

Tot aan thuiskomst bleef ik het overzicht en adequaat handelen in het verkeer machtig, mijn dochter bleef zich veilig voelen. Voor mezelf zocht ik bewijs dat ik ‘hoe dan ook’ veilig thuis kon komen en dat was gelukt en gaf me zelfvertrouwen. De opgebouwde hoofdpijn daarentegen was ondragelijk voor mij, bij thuiskomst viel ik  doodmoe in de middag, meteen in slaap, een zeldzaamheid.

Ervaring met Caroline van Breinperspectief

Voordat ik Caroline ontmoette, hinkte ik nog op de gedachte dat ik 20 uur werken, wel kon halen! Het fijne idee eraan was, dat ik dan financieel onafhankelijk kon blijven, eveneens een diepe wens en dt ik niks met het UWV te maken zou krijgen (lees: hogedrukstation). In theorie leek dat mogelijk en heb vele scenario`s, ook financieel laten doorrekenen. Ik werkte  immers al op 2 dagen 2x 4 uur en daarop voortbordurend……..?

Voor het geval het toch niet ging lukken,  er was bovendien weinig ervaring en kennis binnen Visio qua  ‘2eziektejaar geval’ zoals ik , heeft Caroline de  procedurele kant en vereisten enerzijds begeleid voor het UWV, in samenwerking met mijn leidinggevende en personeelsfunctionaris. Geheel tot vreugde van ons allen en anderzijds hielp zij mij persoonlijk in de vervolgopbouw, stapje voor stapje, mij sterk afremmend en met onophoudelijke herkenning van haar kant en begrip voor mijn klachten!

Daarin is zij een kei. Zij sloot zo nauw bij mijn klachten aan dat ik me helemaal gerustgesteld voelde en kon vertrouwen op haar know how om ‘Het’ tot een goed einde af te ronden. Ik heb me dan ook bijzonder ondersteund gevoeld door haar. Eindelijk sprak ik uitgebreid een deskundige op hersenletsel gebied en de gevolgen daarvan. Vele zorgen omtrent een onzekere toekomst vielen van mijn schouders en als er weer een ‘beer en leeuw’ op mijn pad kwam, kon ik dat met haar bespreken om ze te laten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niets was haar vreemd. In alle rust kwamen de benodigde items voor het UWV voorbij. Gaandeweg kwamen er oplossingen en kreeg het eindverslag vorm, dat als basis diende voor het UWV, de keuring in februari 2017.  Dit tot volle tevredenheid van mijn werkgever en personeelsfunctionaris. Hun medewerking en ook die van mijn collega`s was cruciaal en samenwerkend op alle fronten.

Vooroordeel

Caroline gaf mij eveneens het grootste gelijk van de wereld in mijn wens om mijn eigen werk te behouden. Het allereerste, oude, hardnekkige misverstand rondom hersenletsel werd meteen opgeruimd door ons allebei, namelijk dat een functie op een lager niveau makkelijker voor je is en je het langer – lees meer uren, meer inkomen- vol kan houden. Dat het vervolgens aan je vreet als je onder je niveau moet werken en je motivatie onderuithaalt is geen reden van belang en gemakshalve weggemoffeld.

Minimaal

Twaalf uur werken was wel het minimum vanuit het UWV gedacht, vertelde Caroline mij herhaaldelijk, om niet meteen al 80-100% te worden afgekeurd. Voor mij een schrikbeeld, waar ik graag verre van bleef.  Herhaaldelijk te hoge verwachtingen botsten enorm op mijn praktijk en  heb ze meerdere malen bijgesteld richting de realiteit, om uiteindelijk die 12 uur werken als streefdoel te behouden. Mijn handen had ik er vol aan, of liever gezegd mijn Hoofd, om die nog ontbrekende 4 uur extra te bereiken. Het zou nog ruim een half jaar van inspanning en extreme hoofdpijn ( 9 op de schaal van 1 t/m 10, het kan altijd erger haha)  3 dagen per week, vergen. Hoofdpijn opkomend tijdens het werken,  in de auto of bij thuiskomst . Net zo hevig van aard als na de eerste autorit zoals ik beschreven heb. Alsof er een kurketrekker in mijn hoofd werd geboord, meestal op een plek rechts boven op mijn hoofd! Hoe fijn en zinvol  de begeleiding met Caroline is, het trok alle energie uit mij, nadenken, een gesprek voeren, reflecteren, je gevoel bewust maken en uitspreken, vragen stellen, het overzicht houden, emoties beheren of tranen gewoon laten gaan. Gespreksduur van een uur was het maximaal haalbare voor mij, met een lege batterij en hoofdpijn achterblijvend. Werken zat er daarna nauwelijks meer in, op wat administratieve taken na. Dit soort impact is behoorlijk voor mij en dat zal je herkennen en daardoor de frequentie van de gesprekken laag, dat wil zeggen 1x per 4 à 5 weken. Het was keer op keer een oefening in mijn grenzen respecteren en aangeven, voelen wat het met je doet, nuances aanbrengen.  Voel je gevoel; mijn Hoofd is mijn kompas!

Dat ik die hevige hoofdpijn heb kunnen verdragen, had als oorzaak, eveneens  de geruststellende uitleg van dr. H. destijds: “Hoofdpijn was hoogstwaarschijnlijk verbonden met de opbouwfase van mijn werk, spanningshoofdpijn? en bovendien niet erg, in de zin van schadelijk voor mijn hoofd”. Mijn vooruitzicht dat er februari 2017 een einde zou komen aan de opbouw en de hoofdpijn, sterkt mij in mijn motivatie.

Dank je voor het lezen en hoop je over een maandje terug te ‘zien’, bij mijn vervolgblogs.

Wat is NAH
Job carving

Jobcarving biedt perspectief op een functie aangepast bij uw capaciteiten en talenten. Daarmee kunnen er kansen ontstaan bij een bedrijf om aan het werk te blijven. Het optimaliseren van de bedrijfsomstandigheden zodanig dat u kunt blijven werken. Dat is voor werkgever en werknemer: win-win.

>
Niet aangeboren hersenletsel - klachten gerelateerd aan NAH

Job Carving Jobcarving biedt perspectief op een functie aangepast bij uw capaciteiten en talenten. Daarmee kunnen er kansen ontstaan bij een bedrijf om aan het werk te blijven. Het optimaliseren van de bedrijfsomstandigheden zodanig dat u kunt blijven werken. Dat is voor werkgever en werknemer: win-win.

>