header

Virry’s blog

# HOOFD-P/FIJN 4

Lichaam

Ogen.Ongelooflijk helder kijk ik in de ogen van Annabel, Nada en Sietse. Zij zitten in de gang te wachten op hun (schoon)moeder, verwachtingsvol en bezorgd tegelijk, over hoe ik uit de narcose ontwaak, na een lange risicovolle, zeer geslaagde operatie (verwijdering van een cyste van 1.5 x 1.5 cm in het midden, van het midden van mijn hoofd). Op de rand van bijna dood naar leven. 

Dit prachtige ijzersterke beeld is het begin van letterlijk opnieuw tot leven komen. Het ontwaken uit een andere wereld en de doorstart van een diepere band met hen en mijn hele familie tijdens het daaropvolgend 10 minuten weerzien!!

Wat vonden ze mijn reactie ‘gek’ of beter gezegd onverwachts, namelijk een eveneens  heldere opgewekte groet van mij, bij dit veel betekenende weerzien; als symbool van een niet uit te drukken gevoel van dankbaarheid ‘dat ik leef” ( =bewustzijn, ben me bewust van gedachten en emoties; later meer).                                                                                                                                                                              Zo compleet anders was mijn reactie al die 10 dagen hiervoor, waarin er van een helder beeld of opmerkzaamheid nauwelijks tot geen sprake was. Volledig in de war, met een dronkenmansloop en alleen flarden van herinnering over de laatste 5 dagen, die ik later kon rijmen met de aantekeningen in een schrift, dat mijn zus Margriet bijhield. De rollen waren in die dagen volledig omgedraaid. Mijn zus en dochters waakten over mij, zoals ik als moeder over hen als kinderen waakte en hadden de volledige regie over mij (nog maanden erna coördineerde & doseerde Margriet mijn bezoek). 

Als leeuwen hebben zij zich op mijn welzijn gestort, zij werden niet moe de neuroloog aan te spreken op zijn verantwoordelijkheid en onvolledige, onduidelijke diagnose. Dit resulteerde in een consult bij dr. Hulscher in het ErasmusMC.  Ik herinner me ook haar beeld en haar woorden “dat het niet goed met mij was en ik waarschijnlijk moest blijven” en weet nog de last van het overgeven…..daarna ging mijn Licht uit!*

*Blijvende visusproblemen komt bij 50% van de mensen voor met NAH en tel mijn zegening.

Drain Met een drain nog in mijn hoofd, was mijn bed tevens mijn huis-zit-slaap-eetkamer en douche. 4 dagen waren er nodig om het opgebouwde overtollige hersenvocht af te voeren voordat  mijn lichaam het zelf overnam. Letterlijk een stap voorwaarts, ik mocht opstaan en even naast mijn bed staan en zelfstandig naar het toilet en terug. Mijn oriëntatievermogen waar ik voorheen feilloos op kon vertrouwen was compleet verdwenen, ongelooflijk rare ervaring voor mij. De zusters hielpen me met een roze plakkaat op mijn deur als herkenning om de korte weg terug te vinden. 

Als ik vanuit m’n hervonden bed door het deurraam naar de gang keek zag ik mezelf in een spiegel: ‘een langzaam voortschrijdende patiënt met een muts van verband’ en deed me denken aan de filmbeelden uit `One flew over the Cuckoo`s Nest’. Hoe gek kun je zijn? Ja ik was het zeker en kan nu weer zoiets denken, me bewust ervan zijn (later meer). Weliswaar nog weinig en alleen het nodige, wat zich aandiende als ADL in mijn pyjama, dat was mijn dag met bezoek van 10 minuten. Alleen dat en een beetje om me heen kijken, ervaren,  kostte me al mijn energie!

Rust                                                                                                                                                                                                              Op de 11everdieping van een oud ziekenhuis stapte ik in een onbeschrijflijke rust, stilte, zo groot, zo ongekend, zo fijn, zo allesomvattend als enige, met Nada en Margriet die mij vergezelden bij de opname in de Hoogstraat. 

Alsof ik op een onbewoond eiland arriveerde met uitzicht op een kalme zee, lees het centrum van Utrecht, uniek, exact wat mijn lichaam nodig had,  rust synchroom met mijn moeheid. Gelukzaliger kon niet. Moest ik hier blijven, op zo`n hoge ouderwetse, grauwe 4-persoonskamer met een groot gordijn rondom mijn bed….even bekroop me een weemoedig gevoel, maar wat voelde ik me verbonden met Margriet en Nada. Zij vertelde mij dat zij ook niet alle antwoorden op de vragen van mijn intakegesprek wisten, tegelijk keken we tot het gemeentehuis in de verte, in de hoek rechts woonde Annabel. Ja hier wil ik blijven, dit is mijn plek. 

Hoofdpijn                                                                                                                                                                                               Er werd nauwelijks gepraat, pas na 1 week volgden er therapieën. Als eerste logopedie, een half uurtje, met meteen bij de eerste vraag : Hoe gaat het met je? Bij het nadenken en formuleren van mijn antwoord diende de hoofdpijn zich al aan. Het zit hem o.a. in het nadenken kwam ik jaren  later achter, dat kost mega veel energie. 

Sporten/bewegen                                                                                                                                                                                                 De eye opener was de sportdag van de Hoogstraat, een heerlijk ontspannen dag. Ik besefte me na afloop dat ik geen hoofdpijn had, ondanks mijn enthousiaste aanmoedigingen naar anderen toe en actieve deelname. In de loop der jaren is gebleken dat ik louter van lichamelijke inspanning geen hoofdpijn krijg, hoe fijn is dat en kan door mijn opgebouwde conditie een dag fietsen (50km).

Normaal gesproken moest je van een inspanning na 2 uur weer hersteld zijn, de 1ekeer kwam ik de hele dag niet meer bij. Derhalve leerden ze mij mijn gedrag erop aan te passen (constant reflecteren- hoe werkt dit bij mij uit?): dat ik  1x per maand het ‘steppen’ met  1 minuut heb verhoogd,  vanaf 2 minuten per week in de Hoogstraat en wat bleek: dit keer was ik na 2 uur  hersteld. Ik leer trouwens enorm van artikelen over topsporters en hoe zij opbouwen en herstellen.

Mijn hoofd makkelijker bewegen (schouders laag houden)heb ik geleerd van een Ceasar therapeute en de fysiotherapeute leerde me de vastzittende afvalstoffen in mijn lymfklieren onder de schedelweg te masseren. Bij haar heb ik tevens een jaar ‘beschermd’ gesport en onthield me van deelname aan het gesprek. Ik lachte wat. Na anderhalf jaar ben ik in de sportschool verder gaan trainen omdat ik van 2 naar 3 dagen werken overging.   

Bloeddruk                                                                                                                                                                                     Deze was lange tijd veel te hoog in de HoogstraatMedicatie heb ik geweigerd, mijn visie was wacht maar tot ik weer ga slapen, dan daalt die vanzelf. En zogezegd zo gedaan. We hebben immers een traumatische ervaring achter de rug.

Immuunsysteem                                                                                                                                                               Dat is volledig ontregeld & verzwakt, door de prednisonachtige medicatie. Met als gevolg  3x een blaasontsteking. Ook mijn darmen waren aangedaan, 4 jaar heb ik er regelmatig mee getobt vanwege beginnende darminfecties. Orthomoleculaire behandelaars zien een verband met hersenletsel.

Slapen  In – en doorslapen                                                                                                                                                                                                In beide gevallen  is er sprake van een 3 uur doordraaiend rad, waar ik geen invloed op heb.  En staat in direct verband (oorzaak en gevolg) met overbelasting en te trage informatieverwerking of liever gezegd, beperkte informatieverwerking en goed kunnen doseren.

Voorbeeld ‘Actie is reactie’                                                                                                                                                                                  Bij thuiskomst na 3 maanden lag ik zoals eerder gezegd,  50% van de tijd op de bank te niksen/rusten en keek dan automatisch een uurtje naar de televisie om 19 uur. Vervolgens bleef ik 3 uur wakker tot ik naar bed ging (21 uur), hoe moe ik ook was. Dit heb ik ter sprake gebracht in de Hoogstraat waarop zij mij aanraadden om  te stoppen met TV kijken (lees: cognitieve belasting). Dit was het begin van de 80% cognitieve belasting die ik zou gaan ‘missen’ in de loop van mijn herstel en opbouwproces van mijn werk.

Tijdens de gehele periode van 2 jaar speelde dit, ik kon er geen peil optrekken en kreeg er nauwelijks grip op en heb ongelooflijk veel technieken uitgeprobeerd. Ontegenzeglijk speelde onzekerheid over mijn toekomstbewust en onbewust een rol, hoe goed ik er ook mee kon balanceren en hoeveel beren en leeuwen ik ook  heb weggestuurd. Meestal bleef het beperkt tot of in- of doorslapen en sliep ik toch nog 5, 6 à 7 uur en af en toe weer eens goed (8 à 9 uur).

Aan het einde van mijn 2-jarig ziektetraject en het behaalde succes van 12 uur werken ( 62% WIA), sliep ik dagelijks 9 à 10 uur. Als een blok,hoe fijn was dat.

Moeheid                                                                                                                                                                                               De altijd aanwezige moeheid is er, gelukkig laat ik me er binnen mijn besteedbareenergieke deel (20% ) niet door beperken en bouw rustig mijn conditie op.  Ik leef mijn leven ten volle!!                                                                                 Het is volledig gekoppeld aan de hoofdpijn, als die opkomt of erger wordt, neemt de moeheid evenredig toe. Om 11 uur ‘s ochtends kan ik er  al compleet er door heen zitten en kapot zijn. Dit is mijn grootste uitdaging: doserenen mijn energie in ieder geval uitsmeren tot 17.30 uur en liever later, dan voel ik me de hele dag aardig en prettig.  

Lichaam=Geest=Lichaam                                                                                                                                                                           Het is z’n eenheid in mijn hoofd/lichaam en staat in contrast met het denken van Descartes die het  van elkaar scheidt. Bovendien wordt “het lichaam” zwaar onderschat in onze westerse cultuur.                                                              Iedere gedachte in mijn hoofd of emotie voel ik in mijn lichaam en voelt fijn of doet zeer.                                                                                                                                                                           Ikhou van mijn lichaam, voel mijn gevoel, blijf er dichtbij en verzorg het super op alle fronten (Virry`s 6 S-methode). Ik voel zelf het beste aan alles in mijn lichaam en hoofd, wat goed voor mij is (eigen regie) en zodoende ontwikkel ik kennis op het gebied van mijn hersenletsel. 

Werken  2x pech                                                                                                                                                                                  Na een halfjaartje genoten te hebben van mijn succes en gevonden evenwicht, 3 dagen  4 uur werken, ben ik nogmaals vroeg in de ochtend bewusteloos gevallen en heb mijn hoofd gestoten. De oorzaakvan mijn val was de wederom opspelende darminfectie, waardoor ik erg naar was geworden en een half uurtje in het halletje heb gelegen. Het gevolgwas een hersenkneuzing erbij. Ik wist zeker dat het niks met mijn geschiedenis te maken had, omdat ik in dezelfde week een goede uitslag had van de MRI, geen zwelling, geen aangroei van de cyste. Dit is bevestigd door een CT scan bij het ErasmusMC. 

Het hele circus begon opnieuw, voor de 2emaal 100% ziekmelding en opnieuw werk opbouwen vanaf december 2017. Dit keer heb ik 6 uur werken gehaald april 2018 ( dicht bij mijn lichaam met de kennis en ervaring van dat moment, het moest makkelijk gaan, vanzelf herstellen).  Die 6 uur werken  bleek mijn maximum, bij meer werken sloeg mijn hele systeem op tilt en kwam er geen nieuw evenwicht. 

Geluk                                                                                                                                                                                         Wat eerst pech was, werd mijn geluk. Ik ging mijn werk met andere ogen zien en heb de kans om te kunnen stoppen met werken (augustus 2018) met 2 handen aangegrepen. Met terugwerkende kracht zit ik in de IVA vanaf oktober 2017 en dat voelt nu heerlijk. Minder hoofdpijn en een aangenamer leven, voor mezelf, de ander en de wereld. 

# HOOFDP/FIJN 3

“Leuker kunnen we het niet maken” heet de voorstelling van Jan Beuving en Peter Nederkroon, die momenteel maart/april door het land trekt, over hoe de belastingdienst Nederland één maakt. Je aangifte zal je heus gedaan hebben, dat geloof ik wel. Als ik het heb over belasting betalen, gaat het mij om onze fysieke en cognitieve belastbaarheid. NAH staat gelijk aan inleveren en verlies, op één of beide terreinen en hoe dat ons een maakt, na die aanslag of cycloon op je leven.

Op lichamelijk gebied (wordt vervolgd) heb ik moeheid als restverschijnsel. Mijn mentale/cognitieve belastbaarheid heb ik opgebouwd tot 20% (meten is weten), mijn `inkomsten`, ik ben mijn eigen belastingdienst. Binnen mijn ‘inkomsten’ blijven, met een fijn hoofd, verklaar ik tot levenskunst, oftewel in de plus blijven, in het Groen. Zo lang mogelijk met mijn energie doen, duurzaam, zuinig, zonder grote lekken of verspilling, op de cruise control stand, anders moet ik belasting betalen. Dat is de reden dat ik ongelooflijk prioriteiten stel en alleen het noodzakelijke doe (aangifte van de belasting ha ha) en ik het Wél leuker kan maken! Hoe dan?

Wél leuker…NAHahaha
Bij alles waar ik energie aan uitgeef, mijn aandacht aan besteedt, me op focus, weeg ik vliegensvlug af hoeveel “het me aan energie kost en hoeveel energie ik ervoor terug krijg”. Wat kan ik doen vandaag, wat is het me waard, hoeveel betekent het voor mij en maak in mijn hoofd vooraf een inschatting van de voor- en nadelen. Het is berekenend, voor mij de enige weg naar herstel & opbouw. Net zo ‘zelfzuchtig’ als mijn beide katten Earnie en Zout leven! Zij liggen heel graag bij mij op schoot, dat doen ze omdat ze dat zelf nodig hebben en niet om mij te plezieren (hoewel ik zelf die betekenis er graag aan geef). Katten zorgen als geen ander super goed voor zichzelf en ik neem daar graag een voorbeeld aan. Eerst jezelf beschermen, je batterij opladen, herstellen, dan bewust kiezen waar je het aan uitgeeft.

Goedkoop is duurkoop zal je ook wel eens ervaren hebben. Derhalve richt ik me alleen op energiegevers (constructieve krachten) en voel me daar ontzettend goed bij en dankbaar voor. Trots en dankbaar zijn voor alles wat wel lukt en goed gaat. Het blijkt altijd meer te zijn dan ik in 1e instantie veronderstel, wanneer ik me dagelijks drie fijne voorbeelden in mijn hoofd haal voor ik ga slapen. Dankbaar zijn is een sterke eenvoudig te trainen kracht, die me enorm helpt. Met als resultaat dat ik zo aangenaam mogelijk voor mezelf, de ander en de wereld leef: mijn hogere doel. Als je bijvoorbeeld al heel simpel glimlachend je omgeving tegemoet treedt krijg je meteen een glimlach (lees: energie) terug is mijn ervaring, tel uit je winst!

Groen
Mijn passies volg ik optimaal en zet mijn zintuigen open. Tuinieren, pianospelen, met mijn dierbaren omgaan (ik voel de verbinding), leuke dingen doen ( b.v. bezoek aan het Catharijne Convent Utrecht, liever kort dan helemaal niet), lezen, bodybalance (train, focus, balans), fietsen, wandelen, van koolmezen bij de zonnebloempitten genieten, neuriën, keihard meelallen op Vivere van Andréa Bocelli in mijn eigen Italiaans. Met twee voeten in de aarde geef ik gas of rem ik af en meng realisme met de magie van de intense beleving tot een veelkleurig en vrolijk levenspallet. Zo kleurrijk als mijn tuin. Zo vrolijk als een kind. Dagelijks creëer ik, met de kennis van nu, ruimte in mijn hoofd om ‘hetzelfde’ anders te zien, kijk naar de zon en duw mijn schaduw weg.

Muffe, oude, vastzittende energie waar ik niks aan heb, het verloren deel en de tranen, laat ik los, tril ik los, filter ik uit mijn systeem, een proces op zich, voor een frisse lentebries, om mijn rug te rechten, dicht bij mijn lichaam te zijn. Alles eruit schudden, springen, op mijn handen en voeten gaan staan (fijn voor mijn hoofd al die extra zuurstof), dansen, lachen, zingen. Heerlijk gekke bekken trekken, als ik denk dat niemand het ziet. Van al het bovenstaande hou ik een fijn hoofd, soepel gezicht en lichaam. Alleen het beste is goed voor mij en de ander krijgt het beste terug, jou plezier is mijn plezier, een glimlach, schaterlach, begrip, belangstelling, luisterend oor, interesse, medeleven, kost weinig energie maar doet veel aan beide kanten. Quality time.

Oranje
Mijn licht springt ver voor de groene grens al op oranje en voel in mijn lichaam dat mijn animo, vitaliteit en tempo afnemen, naast de eerder in het blog genoemde hoofdpijn signalen. Dat kan al vroeg in de ochtend gebeuren als gevolg van te gretig de krant lezen en voelt na even lezen soms al niet lekker in mijn hoofd, ik ga te snel in te korte tijd, mijn informatie- verwerkingsgebied kan het niet bijbenen. Achterover leunen. Vertragen, vertragen, uitstellen, uitstellen, pauzeren, pauzeren en nog eens pauzeren zijn onze tools- toverwoorden. Mijn best doen kost onnodig veel energie. Op m’n dooie akkertje leven net zoals ik opsta in de weekenden en op hersteldagen. En me niet als een gek op de afgrond storten : In het Rood. Ik heb immers 80% meer tijd over, dan vroeger.

“Haast je langzaam” zei Desiderius Erasmus al ruim 500 jaar geleden. Zolang mogelijk in het groen en oranje blijven, dat bedoel ik met duurzaam. Natuurlijk knal ik er gemiddeld 1x per 2 maanden doorheen, bij te leuke gesprekken, bij uitstapjes overdag, weekendje weg. Activiteit in de avond is een apart verhaal. Alle begrip, alleen de prijs die we ervoor moeten betalen voor overbelasting, komt ons duur te staan.

Goedkoop, duur, prijs, belasting, je vraagt je wellicht af: “het is toch geen economie les?” Ja ook!  Mijns inziens zijn de risico`s en mechanismen, de werking in de economie gelijk aan die van NAH! Als je in plaats van in Energie (natuurwet) in Euro`s denkt, dan had ik vroeger 100% Energie, dat is €100,- per dag te besteden, nu dagelijks 20% energie, dat is €20,-. Dat is mijn besteedbare ruimte.

Voorbeeld : Een leuk gesprek van 1.5 uur kost me €10,-; en heb dan nog €5,- over voor het noodzakelijke ( boodschappen, koken) en €5,- om aan lezen (krant, boek, mailen, appen) te besteden. Reizen en werken kost me meer dan €20,- en heb hoofdpijn voor de rest van de dag tot 21.00u bedtijd. Feitelijk besteed ik alle euro`s van de volgende dag, ik trek mijn batterij in de reserve stand of erdoorheen. Dat verklaart waarom ik een hersteldag nodig heb, om mijn batterij weer op te laden.

Rood
Feestjes in de avond, waren me op het lijf geschreven en ben er nog dol op, een en al gezelligheid en leef op de top van mijn enthousiasme. Van te voren ben ik me er ten volle van bewust dat ik mezelf in het rood stort met alle leuke en minder leuke gevolgen van dien en onttrek me graag deze keer aan het idee dat ik met NAH te dealen heb. Het “oude Virry gevoel “: voelen is heerlijk! Ik geef op 1 avond, in een klap, voor 3 dagen tegelijk, mijn energie uit (€ 60,-). Drie glazen alcohol verdoven mijn hoofdpijn op het feest voor 3 à 4 uur en slaap die nacht met pittige medicatie om de overvloed aan prikkels en indrukken te onderdrukken. De boemerang bezorgt me in de ochtend al hoofdpijn en extreme moeheid, de volgende 3 dagen zit ik er doorheen. Drie of meer dagen herstellen om de opgebouwde energieschuld terug te betalen. Ik heb voor en na het feest vakantiedagen opgenomen. Met andere woorden, ik betaal de hoofdprijs achteraf, het is mijn keuze en permitteer het mij graag zo af en toe, als de kers op mijn taart. Bedenk wel, als je in het rood komt, duurt je herstel dubbel zo lang dan dat je voor je grens blijft, je moet namelijk dubbel op de rem, allereerst om minder uit te geven, herstellen en om te sparen, aflossen. Deze theoretische les uit de Hoogstraat kon ik pas na anderhalf jaar in de praktijk duiden, mijn kwartje viel door de gleuf en herkende de signalen, het patroon, het mechanisme.

Tip : begrens vrijwillig je week budget. Vind je het ook zo moeilijk om niet meer energie uit te geven dan je hebt? Nu we het toch over euro`s hebben, verminder je weekbudget eens een paar weken, begrens jezelf vrijwillig. Dat betekent in de praktijk: aIs je week budget op maandag al op is en je nog 4 dagen te gaan hebt, zing je het uit ( neuriet) tot je weer je nieuw week budget kan opnemen. Verzin vooraf een plannetje, hoe je dat het beste aan kunt pakken en benoem terwijl je er mee bezig bent de voordelen en wat er minder goed gaat. En vergeet niet jezelf te belonen voor een succes en dat te vertellen aan je dierbaren. Je hersenen beginnen dit na 2 weken leuk te vinden, geloof me maar en komen zelf met creatieve ingevingen over hoe je bijvoorbeeld een maaltijd kan maken met producten die nog in de kast staan en laten je vanzelf steeds meer voordelen zien. Je hersenen zijn je vriend, wat je op dit terrein leert, kan je toepassen op een ander levensterrein, als een langzaam groeiend groen hoofdfijnvlekje! We hebben de groeikracht van de Lente al mee. Ik ben benieuwd?

Bekijk voor de volledigheid ook even mijn gedetailleerde energieverdeling, gewoon om een beeld te vormen van hoe ik ermee om ga.

# HOOFDP/FIJN 2

Een beetje dom
Niet een beetje dom, oerdom! Zo verslaafd als we als mensen zijn aan ‘nieuwe prikkels’ zocht ik ‘s avonds naar de betekenis van ‘Blog` op mijn mobiel. Dat kan nog wel even, dacht ik. Carolines verzoek die ochtend om een Blog te schrijven had ik gelukkig goed begrepen, inderdaad een verhaal en heel tevreden keek ik terug op hoe ik het schrijven had aangepakt en gedoseerd (1½ uur). Prikken in mijn hoofd, druk en matige hoofdpijn was niet zo gek na mijn inspanningen.

Voorafgaand relaxed mijn koffiepauze en gebruikelijke oefeningen uitgevoerd, waardoor als vanzelf bruikbare gedachten opkomen. Trots was ik over hoe ik mijn enthousiasme beteugelde en in de middag twee korte (1/4 uur) geplande bezoekjes had afgelegd en alleen het noodzakelijke besprak. Bij hoge uitzondering voor mij, op dezelfde dag spontaan een Nieuwe uitdaging opgepakt. Het risico zit in het ‘Nieuwe’ en kost mij, voelbaar aan mijn hoofd, meer inspanning/prikkels/concentratie/denken dan routineklussen. Dit zal je herkennen? Onze hersenen moeten nieuwe wegen zoeken/verbindingen maken, anders dan de paden die er al zijn.

Mijn oog viel vervolgens op een website “Hoe schrijf je een goed Blog” en hoe krijg je meer dan 1 volger? Precies wat ik nodig had, een schot in de roos, ook dat kan ik nog wel even lezen, eventjes, alleen het begin, vooruit dan! Even werd het hele artikel en ik zoog het als een spons op: levende werkwoorden, quotes, kroegverhalen, blunders……, lezers zijn er dol op lees ik.

Systeem op tilt
Mijn hoofd sprak boekdelen, foute boel, de volgezogen spons scande als vanzelf het conceptblog, er was geen houden aan. Mijn denkrad draaide door, inslapen kon ik wel vergeten. Om half 1 in de nacht, slaperig en wakker tegelijk, had ik mijn hoop gevestigd op doorslapen tot 8 uur, en sliep inderdaad, alleen maar tot 4 uur. En hup het denkrad draait wederom op volle toeren en ik analyseer dat er in geen velden of wegen een quote in mijn blog te bekennen valt en al helemaal geen blunder. “Meer beeldspraak bijvoorbeeld, moet lukken”, hield ik me zelf voor, “daar ben ik dol op”.

Deze ochtend stond ik om 6 uur op met hoofdpijn en ervan doordrongen dat ik “in het Rood zit”, dat dan wel; toch iets geleerd! Vooral het laatste jaar (na 3 jaar) ken ik mijn valkuilen beter en dit is een diepe, vette valkuil en ik realiseer me hoe snel mijn emmertje overloopt. Vroeger pas na 10 liter, nu kan er 2 liter in en besef dat ik er 5 dagen tot een week over doe om in balans te raken. Zoals de overweldigende opening van de 5e Symfonie van Beethoven je helemaal inpakt, dagen in je hoofd nagalmt en overgaat in een lieflijke melodie.
Tja, je doet het jezelf aan Virry, je kent de remedie, dat is de tuin in, op de rem, afspraken afzeggen, mijn hoofd met rust laten, ¼ uur de krant lezen, geen gesprek met anderen aanknopen en als ze tegen je praten vanochtend op de sportschool, gewoon wat intelligent of dom teruglachen: een beproefde handige oplossing.
“Wat is dat toch moeilijk mijn grens bewaken”, verzucht ik, zo ambitieus als ik ben en vormt een dagelijkse oefening.

Me bewust zijn van mijn valkuilen, hoe werkt het mechanisme is een belangrijk ding en al heel wat, vind ik zelf. Mijn gedrag daarop aanpassen is een tweede, nog belangrijker ding. Daarom leg ik de krant al weg van tafel vanaf 17.30 uur, want anders ga ik zonder dat ik me er bewust van ben, automatisch lezen, ja echt en dat kan heel zeer doen aan mijn hoofd. Al lezend word ik me dat pas na een minuut of zo gewaar, waarschijnlijk mede door het pijnsignaal. Lezen doe ik zo graag, dat de aandachtsgebieden in de hersenen mijn blik als vanzelf op de krant richten. Net zoals de natuur vanzelf mijn aandacht vasthoudt, zonder me er aldoor van bewust te zijn. Nu mijn mobiel nog wegleggen?

Dit is niet de eerste keer dat ik in het Rood zit (wordt vervolgd) en vast ook niet de laatste keer realiseer ik me geruststellend. Met als voordeel dat ik korter dan anders, op de derde dag me pas hersteld voel.
Herhalen, herhalen, nog eens herhalen, dat is leren omgaan met hersenletsel!
Er gloort een big smile op m’n gezicht……. Bij dezen MIJN BLUNDER ha ha ha.… You like it?

#HOOFDP/FIJN 1

Vleugels
Mijn neurochirurge uit het ErasmusMC in Rotterdam, vertelde mij drie maanden na mijn ontslag dat ze me niet kon garanderen dat ik ‘de oude Virry’ weer werd, maar wel dat ik nog ver kon komen.

Die uitspraak klonk als muziek in mijn oren en gaf mij vleugels. Geheel onwetend over het moeras, de grijze massa om mij heen, het kollossale wat me te doen stond om mezelf opnieuw uit te vinden,  waarbij ik alle (oer) druk-trek-tilkrachten die ik in me had moest aanboren, ieder mini stapje omhoog een inspanning van jewelste bleek, iedere minuut erbij op de steps een uitputtingsslag; langzamer als een slakkengang kreeg het proces gestalte. “De berg weer op”, zoals mijn broer vaak zei, kon ik me goed inbeelden,  ook al die prachtige bloemen langs het pad waar een vriendin over sprak, met de top en het weidse, vrije uitzicht als beloning. Vergezeld met de eerste melodie die er in mijn hoofd opkwam, ‘Window of Hope’ van Oletta Adams. Het nieuwe muzikale begin van een ontdekkingsreis.

Na de operatie had dr. H  mij eveneens verteld dat haar team bij mij geheugen -en concentratieproblemen verwachten in de toekomst, omdat mijn hersenen veel te lang onder te hoge hersendruk hadden gestaan, vanwege een obstructiehydrocephalus (waterhoofd), waaraan ik had kunnen overlijden. In ernstige toestand (coma) ben ik er met spoed – 17 maart 2015-  geopereerd. De halve liter hersenvocht die je hoofd per dag aanmaakt en normaal gesproken ook afvoert, kon daarna weer rijkelijk afvloeien. Ze eindigde haar boodschap door te zeggen dat onkruid plukken, veel ontspanning voor mijn hoofd zou geven en ook dat ging erin als zoete koek. Mijn dochters antwoordde hierop dat hun moeder niets liever deed als een Gardner zijnde.

Werken met Breinperspectief

Caroline van Breinperspectief heb ik in mijn tweede ziektejaar, in mei 2016 ontmoet. Mijn baan, werken, bood mij altijd veel plezier en betekenis en heb dat naast de geboorte en opvoeding van mijn 2 dochters doorlopend gedaan. Sinds maart 2014 was ik 32 uur werkzaam als Intaker bij Koninklijke Visio in Nijmegen.

Mijn hoofddoel was terugkeer in mijn Eigen werk, ik noem Bewust mijn Eigen werk. Mijn onverzettelijkheid hierin en zekerheid dat ik het heus zou gaan halen, gaf mij een houvast en heeft me geen windeieren gelegd. De verwachtingen van mijn Bedrijfsarts liepen synchroon met de mijne, want anders dan eerder gedacht werd ik niet gehinderd door cognitieve stoornissen, wel nog enig geheugenprobleem, bleek uit 2 x 2 Neuro Psychologische Onderzoeken. Deze wetenschap ondersteunde mijn en zijn mening. Moeiteloos benoemde ik namen van planten, films, acteurs, boeken etc. uit de vele databestanden die ik in de loop der jaren had opgebouwd. Hoe fijn was dat!!

1 December 2015 startte ik met de Re-integratie in mijn werk. Het zelfstandig autorijden was een voorwaarde, waaraan ik in september 2015  had voldaan en vergrootte mijn gevoel van vrijheid en regie over mijn leven. De eerste keer zelfstandig naar mijn werk in de auto – op 1 uur rijden afstand met halverwege een pauze – met mijn dochter als bijrijder, voor het geval het mis liep,  was een overwinning en emotioneel weerzien van mijn collega`s. Vanwege al hun lieve kaarten en andere blijken van medeleven die me zo goed hadden gedaan, het gevoel voor hen en voor het werk,  kwam ten volle en intens terug.

Tot aan thuiskomst bleef ik het overzicht en adequaat handelen in het verkeer machtig, mijn dochter bleef zich veilig voelen. Voor mezelf zocht ik bewijs dat ik ‘hoe dan ook’ veilig thuis kon komen en dat was gelukt en gaf me zelfvertrouwen. De opgebouwde hoofdpijn daarentegen was ondragelijk voor mij, bij thuiskomst viel ik  doodmoe in de middag, meteen in slaap, een zeldzaamheid.

Ervaring met Caroline van Breinperspectief

Voordat ik Caroline ontmoette, hinkte ik nog op de gedachte dat ik 20 uur werken, wel kon halen! Het fijne idee eraan was, dat ik dan financieel onafhankelijk kon blijven, eveneens een diepe wens en dt ik niks met het UWV te maken zou krijgen (lees: hogedrukstation). In theorie leek dat mogelijk en heb vele scenario`s, ook financieel laten doorrekenen. Ik werkte  immers al op 2 dagen 2x 4 uur en daarop voortbordurend……..?

Voor het geval het toch niet ging lukken,  er was bovendien weinig ervaring en kennis binnen Visio qua  ‘2eziektejaar geval’ zoals ik , heeft Caroline de  procedurele kant en vereisten enerzijds begeleid voor het UWV, in samenwerking met mijn leidinggevende en personeelsfunctionaris. Geheel tot vreugde van ons allen en anderzijds hielp zij mij persoonlijk in de vervolgopbouw, stapje voor stapje, mij sterk afremmend en met onophoudelijke herkenning van haar kant en begrip voor mijn klachten!

Daarin is zij een kei. Zij sloot zo nauw bij mijn klachten aan dat ik me helemaal gerustgesteld voelde en kon vertrouwen op haar know how om ‘Het’ tot een goed einde af te ronden. Ik heb me dan ook bijzonder ondersteund gevoeld door haar. Eindelijk sprak ik uitgebreid een deskundige op hersenletsel gebied en de gevolgen daarvan. Vele zorgen omtrent een onzekere toekomst vielen van mijn schouders en als er weer een ‘beer en leeuw’ op mijn pad kwam, kon ik dat met haar bespreken om ze te laten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niets was haar vreemd. In alle rust kwamen de benodigde items voor het UWV voorbij. Gaandeweg kwamen er oplossingen en kreeg het eindverslag vorm, dat als basis diende voor het UWV, de keuring in februari 2017.  Dit tot volle tevredenheid van mijn werkgever en personeelsfunctionaris. Hun medewerking en ook die van mijn collega`s was cruciaal en samenwerkend op alle fronten.

Vooroordeel

Caroline gaf mij eveneens het grootste gelijk van de wereld in mijn wens om mijn eigen werk te behouden. Het allereerste, oude, hardnekkige misverstand rondom hersenletsel werd meteen opgeruimd door ons allebei, namelijk dat een functie op een lager niveau makkelijker voor je is en je het langer – lees meer uren, meer inkomen- vol kan houden. Dat het vervolgens aan je vreet als je onder je niveau moet werken en je motivatie onderuithaalt is geen reden van belang en gemakshalve weggemoffeld.

Minimaal

Twaalf uur werken was wel het minimum vanuit het UWV gedacht, vertelde Caroline mij herhaaldelijk, om niet meteen al 80-100% te worden afgekeurd. Voor mij een schrikbeeld, waar ik graag verre van bleef.  Herhaaldelijk te hoge verwachtingen botsten enorm op mijn praktijk en  heb ze meerdere malen bijgesteld richting de realiteit, om uiteindelijk die 12 uur werken als streefdoel te behouden. Mijn handen had ik er vol aan, of liever gezegd mijn Hoofd, om die nog ontbrekende 4 uur extra te bereiken. Het zou nog ruim een half jaar van inspanning en extreme hoofdpijn ( 9 op de schaal van 1 t/m 10, het kan altijd erger haha)  3 dagen per week, vergen. Hoofdpijn opkomend tijdens het werken,  in de auto of bij thuiskomst . Net zo hevig van aard als na de eerste autorit zoals ik beschreven heb. Alsof er een kurketrekker in mijn hoofd werd geboord, meestal op een plek rechts boven op mijn hoofd! Hoe fijn en zinvol  de begeleiding met Caroline is, het trok alle energie uit mij, nadenken, een gesprek voeren, reflecteren, je gevoel bewust maken en uitspreken, vragen stellen, het overzicht houden, emoties beheren of tranen gewoon laten gaan. Gespreksduur van een uur was het maximaal haalbare voor mij, met een lege batterij en hoofdpijn achterblijvend. Werken zat er daarna nauwelijks meer in, op wat administratieve taken na. Dit soort impact is behoorlijk voor mij en dat zal je herkennen en daardoor de frequentie van de gesprekken laag, dat wil zeggen 1x per 4 à 5 weken. Het was keer op keer een oefening in mijn grenzen respecteren en aangeven, voelen wat het met je doet, nuances aanbrengen.  Voel je gevoel; mijn Hoofd is mijn kompas!

Dat ik die hevige hoofdpijn heb kunnen verdragen, had als oorzaak, eveneens  de geruststellende uitleg van dr. H. destijds: “Hoofdpijn was hoogstwaarschijnlijk verbonden met de opbouwfase van mijn werk, spanningshoofdpijn? en bovendien niet erg, in de zin van schadelijk voor mijn hoofd”. Mijn vooruitzicht dat er februari 2017 een einde zou komen aan de opbouw en de hoofdpijn, sterkt mij in mijn motivatie.

Dank je voor het lezen en hoop je over een maandje terug te ‘zien’, bij mijn vervolgblogs.

Wat is NAH
Job carving

Jobcarving biedt perspectief op een functie aangepast bij uw capaciteiten en talenten. Daarmee kunnen er kansen ontstaan bij een bedrijf om aan het werk te blijven. Het optimaliseren van de bedrijfsomstandigheden zodanig dat u kunt blijven werken. Dat is voor werkgever en werknemer: win-win.

>
Niet aangeboren hersenletsel – Klachten gerelateerd aan NAH

Niet Aangeboren Hersenletsel betekent een beschadiging van de hersenen, door welke oorzaak dan ook, die in de loop van iemands leven plotseling is ontstaan. De gevolgen van NAH betekenen voor de betrokkene een onomkeerbare breuk in de levenslijn. Het levenspatroon met de relaties, het gezin, werken en de verwachtingen naar de toekomst, kunnen in één klap in een ander licht komen te staan.

>